ตีสองที่โรงพยาบาลสัตว์ กับเชดดาร์ของฉัน

เมื่อคืนวันพฤหัสฯ เชดดาร์ น้องชิบะอินุตัวเมียอายุห้าขวบกว่าค่ะ จู่ๆ ก็อาเจียนสองสามครั้งตอนเกือบเที่ยงคืน ฉันตกใจมาก เพราะปกติเขากินเก่งและร่าเริงมาก ตอนนั้นคลินิกที่ไปประจำก็ปิดหมดแล้ว เลยขับรถไปโรงพยาบาลสัตว์ที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงแถวพหลโยธิน ใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะถึง หมอเวรบอกว่าไม่ได้ฟันธงอะไรจากแค่อาการ ต้องตรวจก่อนและดูว่าเขากินอะไรเข้าไปบ้าง ฉันเล่าไปตามจริงว่าเชดดาร์ชอบแทะกิ่งไม้ในสวนหน้าบ้าน หมอก็ตรวจและให้ยาตามอาการ พร้อมแนะนำให้จดความถี่ที่อาเจียนไว้ เป็นคำแนะนำที่ฉันจำได้ดีที่สุดค่ะ กลับถึงบ้านก็ตีสามกว่า เชดดาร์นอนซบขาฉันทั้งคืน ฉันเลยตัดสินใจเก็บเบอร์โรงพยาบาลสัตว์ฉุกเฉินไว้ในโทรศัพท์ และเขียนติดตู้เย็นไว้ เผื่อเกิดเรื่องแบบนี้อีก คนในบ้านอ่านแล้วบ่นว่าฉันคิดมากไปเอง แต่คืนนั้นฉันไม่อยากให้ใครต้องรอนานแบบฉันอีกเลยค่ะ