ไทย
Français
Русский
Deutsch
Español
中文
한국어
日本語
The Akita Who Learned to Trust Me Slowly
Pongsakorn SaengchanCappuccino came to live with me at about a year old. She's an Akita who wouldn't look anyone in the eye at first, and whenever there was a loud noise or a stranger in the house, she'd retreat to a corner and stay there all day.
I didn't rush her. For almost two months I sat on the floor beside her every evening with a book. Then one day she pushed her nose against my hand, and that was when I knew we had become friends.
2068 views
5 comments
Amnat · 1 month ago
กำลังใจให้นะคะ ค่อยๆ ดูแลกันไปแบบนี้ดีแล้วค่ะ ไม่ต้องรีบ น้องเขาต้องใช้เวลาปรับตัว ที่บ้านเราโทฟุก็ขี้กลัวตอนแรกเหมือนกัน พอเวลาผ่านไปก็ค่อยๆ เปิดใจเองค่ะ
Wannee · 1 month ago
คาปูชิโนนี่ใจแข็งจริงๆ ค่ะ ไม่ยอมมองหน้าใครเลย 555 แต่พอไว้ใจแล้วคงน่ารักกว่าใคร เห็นภาพเลยว่าเธอจะหมอบข้างๆ เราตอนดูทีวี ปล่อยให้เธออยู่มุมเดิมไปก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยววันหนึ่งเธอก็เดินออกมาเอง
Tanaphat · 1 month ago
Slow trust is the best kind. You did great.
Petra · 1 month ago
A quiet corner she can always retreat to was a big help for us too.
Pornthip · 1 month ago
We are going to take this patient approach with the rescue dog we are thinking of adopting. Watching you let Cappuccino come out on her own time is inspiring. I was honestly worried we would rush things, so this helps. Your slow, steady progress is a good model for us.