โมจิกลัวทุกอย่าง ส่วนผมก็ต้องเรียนรู้ความอดทน

โมจิเป็นหมาไทยบางแก้ว ไม่ใช่สุนัขที่ชอบความวุ่นวาย ตอนรับมาใหม่ๆ เขากลัวทุกอย่าง กลัวถุงพลาสติก กลัวเสียงรถเมล์หน้าปากซอย แม้แต่เสียงกดรีโมตทีวีก็ทำให้เขาวิ่งไปหลบหลังตู้เย็น ผมยอมรับว่าตอนแรกใจร้อนมาก อยากให้เขาเชื่องเร็วๆ เลยพาเดินเล่นทั้งที่เขายังไม่พร้อม เขาเลยกลัวกว่าเดิมอีก (ฮา) พอผมเลิกพยายาม แล้วนั่งอ่านหนังสืออยู่กับพื้นเฉยๆ ข้างๆ เขา อีกไม่กี่วันเขาก็เดินเข้ามาดมมือผมเอง ตอนนี้ทุกเย็นเรามีกิจวัตรเดียวกัน ผมนั่งอ่านหนังสือ โมจิก็นอนข้างเท้า สิบห้านาทีนั้นคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดของวันเลย